است ؛ يعنى از عيوب و نقايصى كه ديگران دارند پاك و مبرّا و خالص است . بنابر نسخهء « لنوره » ، خدا ، ائمّه عليهم السلام را چنان مطهّر و منوّر قرار داده كه فقط خودشان قابليّت و سنخيّت نور خدا را داشتند . نور به زبان فارسى روشنايى است . روشنايى بر دو قسم است ، مادى و معنوى . نور مادّى به توسّط باصرهء انسان احساس مىشود ، امّا نور معنوى بصيرت است كه هر انسانى دارا نمىباشد . از طرفى نور ، خود روشنايى بخش است . از اين رو در تعريف نور مىگويند : النور هو الظاهر بنفسه والمظهر لغيره ؛ « 1 » نور آن چيزى است كه خود به خود آشكار و آشكار كننده غير مىباشد . چنان كه در شرح « خلقكم أنواراً » خواهد آمد ، ائمّه عليهم السلام نور هستند ، و تمام حيثيّاتشان نور مىباشد ، لذا در تمام اقوال و افعال و تروكشان روشنايى بخش و هدايت‌گرند ، و از اين روست كه وجودشان حجّت و قول ، فعل و تقريرشان نيز حجّت است . نور از نظر مصداقى پس - بنابر شرحى كه داديم - معناى اين جمله اين است كه ائمّه عليهم السلام مظهر نور خدا ، و در عين حال حامل نور خدا هستند ، و براى نور خدا مصاديقى مىتوان تصور نمود : يكى از مصاديق نور ، قرآن مجيد است . در قرآن مىخوانيم : « فَالَّذينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذي أُنْزِلَ مَعَهُ

--> ( 1 ) . بحار الأنوار : 88 / 57 ، فيض القدير : 2 / 618 ، تفسير الصافى : 3 / 434 ، حديث 35